Toch onweer met regen

Om half elf kregen we toch wat verwacht werd.Het begon met donkere luchten en harde wind. Daarna dikke druppels en onweer. Toch viel het mij mee. Er werden hagels verwacht en die hebben we gelukkig niet gehad. Wel 20 mm regen en dat was fijn voor de tuin. Alles is weer lekker opgefrist en kan er weer even tegen. De temperatuur is ook weer gedaald naar normale waarden en dat is ook beter werkbaar. 

Nu ben ik al aan het denken voor een nieuw borduurprojectje. Ik denk dat ik met de maandenlapjes bezig ga. Dat zou vorig jaar al, maar dan komt er toch van alles tussendoor en nu ben ik mooi voorop. Maar ook komen de werkzaamheden voor de nieuwe familiebrief, dus dat is ook weer werk aan de winkel. 

Van alles en nog wat op één de heetste junidagen van 2011

Vandaag was het weer smoorheet. Boven de 35 graden. Terwijl ik dit schrijf is nog steeds 29 graden en ik zit te puffen in huis. Het weerbericht belooft onweer, maar ik weet het nog zo net niet. Misschien vannacht. 

Terwijl wij een schitterende muzikale dag hadden zaterdag is mijn DH naar de fotograaf geweest om onze familiefoto's op te halen. Schitterend is het geworden. We hangen al te pronken aan de muur in de kamer. De spijker moet nog even op een ander plekje, maar dan hebben wij een hele mooie familiefoto aan de muur. 

Op het werk hebben wij een hele lange dakgoot met allemaal dakpannen. Onder deze dakpannen huizen allemaal mussennesten. Nu was ik getuige van het uitvliegen van enkele jonge mussen. Gelukkig had mijn collega een fototoestel en kon ik enkele musjes fotograferen. Wat is de natuur toch prachtig. 

Mijn Visvlietlapje, zoals ik het nu definitief genoemd heb, is af! Eerst vond ik het maar zo zo, maar omdat het patroon niet helemaal matchte met het lapje moest ik zelf wat aanpassingen doen en dingetjes bedenken. Gewassen en gestreken lag ze klaar voor een lijstje. Omdat ik even iets eerder vrij was, kon ik nog even een lijst kopen bij de fotograaf en heb ik het afgemaakt. Het is de bedoeling dat het in het archief van Visvliet komt te hangen. Vandaar ook "Visvlietlapje". 

Ondertussen komt mijn DH binnen met noodweerverhalen. Als je zo op buienradar kijkt lijkt het er wel op. Enfin, we zullen voorzorgsmaatregelen treffen en dan wachten we het af. Zoals het nu is, is het ook geen pretje. Momenteel Wimbledon op sporttv. Ik volg het vanaf de zijlijn, te druk met alles. Maar in het mannenkamp is het alweer spannend. Donderdag belooft een spannende dag te worden. Ook dat wachten we af. 

Morgen komen mijn kwartetten weer thuis en hebben we pleinfeest bij het kinderdagverblijf. 

Zaterdag - muziekdag

Vandaag staat in het teken van de muziek. Vanmiddag jeugdorkestenfestival en vanavond ons zomerconcert. Ik heb er wel zin in. Vanmiddag gaan we spelen in Zuidhorn met het opleidingsorkest. De generale gisteravond ging prima. We vertrekken al om twaalf uur. Na afloop blijf ik daar kijken en luisteren om uiteindelijk de uitslag te vernemen. Dan maken we ons op voor ons concert vanavond. Het is nog een klein vraagje of we het in het bos doen, of dat we in de kerk gaan concerteren. Gezien de weersverwachting denk ik nu dat het in de kerk plaatsvindt. Misschien is het wel droog, maar de temperaturen zijn niet echt hoog. Enfin, zometeen [dit zegt de Miep ook altijd van de Tom Tom] valt de beslissing.

Ondertussen nadert het schoollapje het stadium van voltooiing. Omdat het patroon niet aansluit bij de lap, moet ik wat aanpassingen doen. Van mijn moeder, die altijd veel op rommelmarkten ed. rondstruinde, kreeg ik zo'n mooi klein kartonnetje met verschillende alfabetten. Het leek mij leuk om dit te gebruiken bij het lapje omdat ik de afmetingen moest aanpassen van de letters "visvliet". Leuk om te bedenken hoe ik het lapje ga afmaken. In de rand die nog over is komen in ieder geval vissen. Wordt vervolgd. 

Het boek heb ik uit. Ik bedacht mijzelf waarom ik nu toch zo gecharmeerd was van dit boek. Dit heeft waarschijnlijk te maken met jeugdsentiment. Vroeger verslond ik de boeken van Konsalik. Die zich ook meestal afspeelden in Rusland. Spannende boeken vond ik het altijd. Datzelfde gevoel had ik nu weer even. Een Konsalik-achtig boek. Uiteindelijk meestal een happy end. Zo ook nu.  

Nu moet ik mij gaan klaarmaken voor de acties die gaan komen. Ondertussen nog Frank du Mosch van radio twee op de achtergrond. Dat vind ik een leuk radioprogramma. Radio terwijl je bezig bent. Fijn weekend gewenst!

Het leesvirus slaat toe.

Van het ene boek naar het andere. Ik heb "Het weeskind" uitgelezen en ben direct begonnen in "De laatste vioolklank". Dit is een boek van Jan van Dam en is, volgens de kaft, een meeslepende roman over de tragiek achter het IJzeren Gordijn. Het verhaal speelt zich af in de jaren vóór, tijdens en na de Tweede Wereldoorlog in Duitsland, Polen en Rusland. Je weet ongeveer hoe het verhaal zal gaan, maar toch is het boeiend. Ik lees dus tussen de bedrijven door. Even wat doen, even weer wat lezen.

We zijn net terug van de braderie. Hier staat mijn collega met allerlei leuke zelfgemaakte spullen. Het was een leuke braderie met aardige standhouders. Niet heel standaard en dat is altijd leuk. Ik kocht voor mijn DS twee grote badhanddoeken, voor mijn schoonmoeder een negerpop met slaapogen, voor mijn DH kersen, voor mijn zusje twee prachtige schaapjes en voor mezelf nog een geurzakje en vier kaarten. Dus weer een hele buit voor weinig. Altijd leuk. Zo vind ik zulke markten wel leuk. 

En nu eerst maar weer een stukje lezen ... nee, hoor, ik moet achter eten aan, want we krijgen macaroni en daar moet ik nog vlees voor hebben. Dus eerst zaken en dan weer vermaken. 

Over tot de orde van de dag

Na zo'n heerlijk familieweekend is het weer "arrebeiden" i.p.v. "irrebeiden", zoals wijlen mijn vader altijd zei. Er staat weer van alles op stapel en er moet weer veel geregeld worden. Dus dan gaan we weer over tot de orde van de dag. Per dag stromen de mailtjes binnen zodat er ook weer evenveel mailtjes uit gaan. We hebben nl. a.s. zaterdag een jeugdorkestenfestival en ons jaarlijke bosconcert. Dan weet je het wel. Mijn DH knapt wel op, maar het gaat langzaam. Hij gaat deze week nog niet aan werk, hij moet eerst voldoende aansterken. Mijn napijn van het verwijderen van de verstandskies is bijna over. De buitenkant van de wang is nog behoorlijk gevoelig. Maar er is ook behoorlijk in geropt en gescheurd. 

Van mijn zus kreeg ik een bijzonder bibliotheekboek. "Het weeskind" van John Lahutsky en Alan Philips. Dit gaat over een Russisch jongentje, die een tweede kans kreeg in het Westen. Vanaf zeer jonge leeftijd leeft hij in een deprimerend kindertehuis. Een ware nachtmerrie. Hij brengt hier acht jaar van zijn leven door, door zijn moeder aan zijn lot overgelaten. Er is gebrek aan alles; warmte, liefde, eten, kleding, speelgoed. De kinderen worden vastgebonden en met medicijnen rustig gehouden. Hij weet in het tehuis de aandacht te trekken van een buitenlander en na een enorme campagne wordt Vanya geadopteerd door een vrouw uit Amerika. Diep ontroerend, razend makend maar uiteindelijk een verhaal met een happy end. Heel erg schrijnend als je weet dat er nog veel kinderen aan hun lot worden overgelaten in de kindertehuizen in Rusland en je weet dat er voor hun geen happy end is. Heel intrigerend. Uiteindelijk leeft Vanya als John verder en maakt het nu goed. 

Een bijzonder boek om te lezen!

Familieweekend in Holsloot

Vanaf vrijdagavond hebben we met de hele familie een weekend in Holsloot achter Emmen. Een grote boerderij waar we met z'n allen vertoeven.  

 Lekker bijpraten, gezellig samen dingen doen, kortom allemaal familiedingen. Tassen met kranten worden meegenomen plus een auto vol boodschappen en koffers, slaapzakken ed. In de loop van het weekend is er de komende en gaande vrouw en man. Heel leuk. Op zaterdagmiddag doen we meestal iets met verschillende groepen. Een aantal is deze keer naar de dierentuin geweest. Ik ben zelf met een aantal familieleden Emmen in geweest. Leuk winkelcentrum hebben ze hier. Natuurlijk hebben we allemaal iets gekocht. Opruiming is het en dan weet je het wel. Vanavond hebben we lekker gegeten en gaan we lekker theedrinken, praten, een kaartje leggen enz. Gelukkig hebben we redelijk goed weer, dus kunnen we zo nu en dan ook mooi buiten zijn. 

Ik heb nog steeds wel last van mijn verstandskies, maar het is nu draaglijk en niet pijnlijk meer, alleen als je er aan komt dan doet het zeer. Gelukkig heb ik het ergste achter de rug. We weten ook wat mijn DH heeft. Hij heeft een bacterie, campylobacter, die afkomstig is uit de bio-industrie en goed te behandelen is met een antibioticum. Hij knapte gelijk op. Gelukkig, want er is niets aan als je niet lekker bent. 

Ook mijn Munstertuch is mee, zodat ik nog even een paar steekjes gedaan heb. Daar kun je ook in zo'n weekend niet zonder. Mijn moeder breit nog steeds. Dit heeft ze ook mee. Vaak breit ze sokken [wat ik niet kan] en 

lapjes voor dekens voor Roemenië. Ook kleedt ze poppen aan en doet ze nog allerlei andere handwerkjes. Ik heb het niet van een vreemde. Tot freubels!

Vreemd Pinksterweekend in de lappenmand

We hebben een heel vreemd weekend achter de rug. Alle plannen zijn in het water gevallen. We zouden druk bezig met de verhuizing van spullen zaterdag, toen mijn DH meldde dat hij zich helemaal niet prettig voelde. Wel, dat gebeurd wel eens vaker, dus dan schortten we de werkzaamheden op. Maar in de loop van de middag werd hij steeds beroerder en dat werd eigenlijk steeds erger. Enorme buikpijn en krampen en aldoor naar de wc. Ach een buikgriepje denk je dan. Maar het ging gewoon niet meer over en hij viel zienderogen af. Je zit dan met het feit dat je in weekend zit en denkt, ach het gaat wel weer over. Maar het ging wel ietsjes beter, maar zijn ontlasting bleef niet goed. Uiteindelijk is het nu opgestuurd naar het lab om nader te worden onderzocht. Ondertussen is mijn DH erg verzwakt en is zeven kilo afgevallen in vier dagen. Dat is natuurlijk veel te veel. Vanavond heeft hij voor het eerst weer iets gegeten en tot dusver lijkt het goed te gaan. Dus, niet fijn. 

Ondertussen moesten we vanmorgen voor controle naar de tandarts. Mijn DH kon natuurlijk niet mee, dus ik moest er alleen op af. Ik houd helemaal niet van tandartsbezoeken, maar afijn, het is voor het goede doel. In de stoel bleek eigenlijk dat alles OK was, alleen zat er een gaatje bij de verstandskies rechtsonder. Aan mij de keuze, er uit, of nog even laten zitten met misschien later de vervelende gevolgen. Ik besloot tot het eerste. Je wordt gelukkig verdoofd, maar toen de tandarts deel één verwijderd had, gelukkig wel het grootste gedeelte, bleek er nog een stuk wortel vast te zitten. Dit komt omdat de wortels er scheef inzitten. Ik had al visioenen van naar het ziekenhuis, maar dat was nog niet aan de orde. Na een kwartier gewrikt te hebben in mijn kaak, werd besloten er een ervarener tandarts bij te halen. Er moest nog twee keer verdoving bij en na nog een kwartier kwam het sein "brand meester", in dit geval, gelukt. Ik had het ergste in de stoel weer gehad. 

Daarna kwamen de naald en draad er nog aan te pas. Ik dacht natuurlijk aan mijn rode schoollapje, maar de draad was wit, de naald medisch en mijn tandvlees het lapje, jammer genoeg. 
Na afloop meldde ik aan het aanwezige tandartspersoneel mijn gedachtenspinsel: "Hij was wel diepgeworteld hè?" De tandarts kon er wel om lachen. 
Gelukkig hoefde ik niet te werken, maar ik had me mijn vrije dag wel ietsjes anders voorgesteld. In totaal heb ik vier paracetamol gehad en daarmee is de pijn te verdragen. Natuurlijk ben je bekaf van alle doorstane emoties, zowel van mezelf, het tandartsenbezoek en de ziekte van mijn DH. Ik hoop vannacht op een goede ongestoorde nachtrust en hoop morgen weer wat op verhaal te zijn. Je maakt je ook zorgen over je echtgenoot. Hoe loopt het af en is het een virus of een bacterie die huishoudt in zijn darmen? Vrijdag hopen we uitslag te krijgen. Maar ik geloof dat het al weer ietsjes beter gaat, welnu, dat moet eigenlijk ook want anders komt het niet goed met de gezondheid. 

Ik ben nog wel naar het parkeren geweest voor de Pinkstermarkt. Dat is geweldig verlopen. We hadden redelijk weer en heel veel auto's. Dus de clubkas is weer goed gespekt. Dat moet ook in deze tijd van bezuinigingen. Want muziek moet blijven, voor OUD én JONG. 

Ondertussen is onze DD ook weer thuis met heel veel verhalen en veel was. Ach, zo blijf je bezig.