Let's start at the very beginning, a very good place to start

Vanmorgen is de fysiotherapeut weer geweest. Ze is erg tevreden over hoe het gaat. Ik zelf ook, maar het is altijd leuk als je dat bevestigd krijgt door iemand anders. Het lopen met krukken gaat steeds beter, de lijn is stijgende. De oefeningen kunnen nog wel wat beter, maar dat is ook lastig om te doen. Ook mag ik op de hometrainer voorzichtigjes met fietsen gaan oefenen. Lijkt me heerlijk om weer te kunnen fietsen. Dat mis ik wel erg kan ik zeggen. Nog een paar weekjes droog oefenen en dan weer over straten en wegen.

Afgelopen zondag ben ik dan begonnen aan het grote nieuwe project. De tulpenlap met abc. Het is een lange tijd geleden dat ik zo’n groot project gedaan heb. Ik heb alles verzameld en ben gestart. Leuk om weer te doen. Wel 20 verschillende kleuren dus daar moesten maar even garenkaartjes voor gemaakt worden. Op de foto alles gereed voor de start. Binnenkort laat ik wel een tussenstand zien van de vorderingen.

Ook heb ik weer een heerlijk boek gelezen. Bijna alles hebben we gelezen van Santa Montefiore, deze nog niet. Nu dus inmiddels wel. “De zwaluw en de kolibrie” gaat over twee families in het naoorlogse Devon. Liefde is uiteraard in het spel en natuurlijk gaat het niet van een leien dakje. Uiteindelijk wordt de relatie verbroken door George en die gaat zijn eigen weg. Een zeer lezenswaardig boek voor uren leesplezier. Dus wie nog een mooi boek zoekt?  

Lammetjes en een bezoekje

Vanmorgen zijn we weer even op stap geweest. We, mijn zus die bij mij in het dorp woont, en ik. We gingen naar onze jongste zus. Zij woont in Visvliet en woont in een kleine boerderij. Ze houden als hobby schapen. Nu was het natuurlijk lammertijd en de loods was vol met het jonge spul. Prachtig om te zien natuurlijk. Naast witte, hebben ze ook enkele zwarte lammetjes. Leuk om te zien. Gemiddeld hebben ze 2,6 lammetje per schaap, dus een goed schapenjaar. Meestal zijn ze rond deze tijd al buiten, maar omdat het zo lang zo koud was, was dat niet zo handig. Wellicht morgen of zondag. Dat is ook altijd een prachtig gezicht de lammetjes in de wei. 

Heel gezellig zijn we daar geweest. Vorige week waren we bij mijn oudste zus. Ook heel gezellig. Dat zijn zo van die kleine tochtjes die je gemakkelijk kunt maken. Ben je er ook even uit en heb je even een ander beeld voor ogen. Alle benodigdheden die noodzakelijk zijn gaan mee want het is toch eigen. Als we dan weer thuis zijn ben ik wel bekaf, maar het gaat om het idee. Heerlijk om er even tussenuit te zijn.

Voor mijn zus die 32 jaar getrouwd was, had ik nog een klein projectje op touw gezet. Het patroontje had ik ergens vandaan en na wat materiaal te hebben verzameld en wat borduuruurtjes, heb je dan een mooi felicitatiekaartje. Binnenkort begin ik met de tulpenkinderen, een patroon van een alfabet met tulpen erin verwerkt. Wordt ook wel heel mooi denk ik. Maar ik moet de start nog even maken. Misschien morgen of zondag. Alle materialen heb ik al wel verzameld, dus als ik wil kan ik zo los. Nog maar even zien.

Ook heb ik al weer wat kleine taakjes in de huishouding. Zo langzamerhand kan ik wel iets doen met één kruk. Is ook weer wat ontlastend voor de huisgenoten. Je wordt steeds handiger met alles wat je doet.  Het gaat de goede kant op.

Fijn weekend allemaal. 

Eerste kaart verstuurd en laatste multicolor Happy Birthday

Al weer bijna drie weken geleden is het dat ik geopereerd ben. Ondertussen gaat het de goede kant op. Onder begeleiding van de fysiotherapeut maak ik enorme vorderingen op het bewegen. Zij geeft goede tips en goede oefeningen waar ik veel aan heb. Buiten loop ik al een behoorlijk stuk met twee krukken, binnenshuis mag ik mij met één kruk voortbewegen. Ik gebruik geen pijnstillers meer en wordt steeds meer selfsupporting. Toch zijn er nog kromme ongelukken. Afgelopen zaterdag zou ik pizza eten uit de oven. Toen deze klaar was ging het even mis. Op een of andere manier belandde de pizza op de kop op de afvalemmer. Alles zat eronder. De afvalemmer dus, de muur, de deur en de vloer. Gelukkig was DS in de buurt en die heeft alles weer schoongemaakt. Wat voel je je dan gehandicapt. Ach, ik geef me er maar aan over en houdt me vast aan alles wat ik wel kan.

O.a. borduren. Ik heb nog één werkje gemaakt in de Happy Birthday serie. Omdat het zo mooi wordt, ik het patroon al bijna uit het hoofd ken, omdat het zo gemakkelijk pakt en werkbaar is op de stoel waar ik op moet zitten. Ik kan het natuurlijk niet afmaken nu met een stofje, maar dan is er straks ook weer wat. De voorlopig laatste noem ik de multicolor, vanwege alle kleuren.

Ondertussen heb ik ook al weer wat anders gemaakt, maar dat laat ik morgen of overmorgen wel zien.   

De eerste afgemaakt Happy Birthday heb ik verstuurd naar mijn collega die 40 werd. Zaterdag heb ik het afgemaakt met een mooi knoopje en het bevestigd op de blauwe kaart. Zij was de aanleiding voor al deze werkjes. 

Lezen en lezen

Zo tussen de bedrijven door heb ik natuurlijk ook veel tijd voor lezen, één van mijn andere grote liefhebberijen. Wij lezen twee dagbladen en die worden bij het ontbijt van a tot z gelezen. Ik ben zo dus op de hoogte van alle actualiteiten. De heropening van het Rijksmuseum komt alle dagen aan bod. Over een kleine twee weken is het zover. Elke dag is er een voorwerp dat beschreven wordt door een conservator. Leuk. Het lijkt mij prachtig om daar t.z.t. een kijkje te gaan nemen.

Maar dat lezen krijgt natuurlijk een vervolg. Voor de operatie was ik regelmatig bij de bibliotheek om diverse boeken uit te zoeken. Zo staan er diverse boeken klaar. Ook mijn zus voorziet mij regelmatig van leesvoer. Deze keer had ze een intrigerende oorlogsroman van Jenna Blum. De titel van het boek is “Het familieportret”. 

Het verhaal gaat over Trudy, die lector is aan een Amerikaanse universiteit. D.m.v. een studie naar en interviews met Duitse en Joodse overlevenden probeert ze achter haar afkomst te komen. De tweede verhaallijn gaat over haar moeder [overlevende en destijds woonachtig in Weimar] die haar levensverhaal beschrijft. Uiteindelijk wordt natuurlijk alles duidelijk. Maar je krijgt een goed beeld hoe levens met elkaar verweven zijn en hoe ervaringen uit het verleden een rol spelen in het heden.

Straks komt de fysiotherapeut en vanmiddag ga ik naar het ziekenhuis en worden de hechtingen verwijderd. Zo vliegen de dagen voorbij. 

Revalideren

Twee weken verder, een nieuwe heup en midden in het revalidatieproces. Ja er gebeurd soms heel wat in een mensenleven. Op 20 maart was het zover. Na een vroege operatie, acht uur ’s morgens, had ik om half elf een nieuwe heup geplaatst aan de rechterzijde. Voor iemand die nooit iets heeft en eigenlijk, behalve de twee bevallingen, geen dag doorbrengt in het ziekenhuis, kan ik je zeggen dat het een enerverende ervaring was. Ondertussen ben ik al weer anderhalve week thuis en zit ik middenin het herstel.

Ik loop blokjes rond het huis, doe mijn oefeningen en vermaak mij binnenshuis met behulp van mijn mantelzorgers. Want zonder hen was ik niets. Je bent behoorlijk gehandicapt en hebt voor veel zaken hulp nodig. Toch is het ook zo dat je steeds oplossingen vindt voor allerlei zaken. Gelukkig zijn er handige hulpmiddelen die je van dienst kunnen zijn, behalve als je kruk op de grond valt midden in de nacht. De hulp is dan snel ter plaatse, maar je voelt je niet fijn. Elke dag gaat het een stukje beter en wordt het iets gemakkelijker. Het geeft ook nieuwe uitdagingen. Mijn DD kookt nu elke dag en we krijgen steeds gerechten die we nog niet vaak hadden en heerlijk smaken.

Ondertussen is het Pasen geworden, de koudste Pasen sinds jaren. De bovenstaande datum is een bekende voor onze familie. Het was nl. de trouwdatum van onze vader en moeder. Ze zijn in 1952 getrouwd op 31 maart en hadden dus 61 jaar getrouwd kunnen zijn. Destijds lag er heel veel sneeuw op hun trouwdag en was het dus ook koud. Vandaag ligt er bij ons geen sneeuw [gisteren wel] en is het nog steeds koud. Ach, het voorjaar komt er aan, echt waar. De datum weten we nog niet, maar op teletekst staat dat het iedere dag een graadje warmer wordt. Een laat voorjaar is beter als geen voorjaar.

Aan freubelen kom ik natuurlijk niet echt toe. Toch heb ik wel geborduurd. Zo nu en dan in het ziekenhuis en nu ik thuis ben ook zo nu en dan. Ik had nog een serie van “Happy Birthday” te gaan in het rood en dat is nu bijna voltooid. Heel gemakkelijk om te doen en dat moet ook. Niet teveel rekenwerk in het hoofd als je herstellende bent. Dat komt vanzelf wel weer. Nu ben ik toch trots op mijn broddelwerkje. Zo noemde mijn buurman in het ziekenhuis het. Een heel aardige man die erg behulpzaam was. Het bleek dat hij kleermaker was geweest in zijn arbeidzame leven. Hij maakte maatpakken voor welgestelden. Leuke verhalen heb ik gehoord  met allerlei wetenswaardigheden. Ach je maakt wat mee.

Ondertussen heeft DS een overheerlijk ruikende poffert gemaakt. Deze wordt met smaak opgegeten door man, dochter en zoon. Niet door mij, wij hebben dat vroeger te vaak gegeten met gesmolten boter, bruine suiker en melk. Niet mijn favoriete gerecht. Ik heb het wel even geproefd natuurlijk, maar nee, ik geef mijn stukje wel aan een ander.   

Ik ga verder met oefenen, herstellen en ook genieten van alle positieve aandacht die ik van deze en gene krijg! Lief allemaal. 

Another two of a kind en ... sneeuw

Wat hebben we toch een prachtige winter. Veel sneeuw, vorst en mooi winters weer. Ik houd er wel van. Het voorjaar komt heus wel, alleen nog niet nu. Mijn vader sprak altijd de legendarische woorden: "Toen Theo geboren werd in maart ben ik nog 6 weken met vorstverlet geweest." De vooruitzichten zijn ook nog winters, maar de tulpen komen er al aan en de krokussen staan in volle bloei. Ondanks de kou en ondanks de natte sneeuw die hier de hele morgen al valt. 

Twee blauwe slingertjes zijn gereed. Door het gebruik van overloopgaren worden alle werkjes verschillend en dat vind ik wel grappig. Ik heb nu nog rood garen en daar ga ik nog mee bezig. Uit het formaat papier ben ik ook uit. Bij de firma Jacobi in Drachten kocht ik mooi A4 papier waarbij ik het slingertje er in de breedte op kan maken. 21 x 10 cm. Helemaal goed. Enveloppen heb ik genoeg, dus dat is geen probleem. 

Verder vandaag heerlijk vrij, dus alle tijd om lekker te freubelen. Zometeen nog even Hester naar de snelweg brengen. Ze zingt de Mattheüs Passion in Dokkum. Mijn DH is vanmorgen al om 9 uur vertrokken om daar hand en span diensten te verlenen. Gisteren waren ze in Groningen en morgen in Franeker. Weer een vol zangprogramma zeg maar. Jasper heeft een studiedag in Stiens met de trompet, dus lekker bezig allemaal. 

Happy Birthday

Na de gehaakte pannenlappen had ik veel zin om weer iets te gaan borduren. Bij Heti,  http://creativeworkshopsfromhetti.blogspot.nl/2011/08/workshop-geborduurde-vlaggetjes.html, zag ik een leuke workshop. Ik had het patroon al eens gezien, maar dan weet je nog niet hoe de afmeting ed. is. Toen zag ik bij Heti dus de workshop met afmetingen. Dus begon met het verzamelen van materialen. Van mijn moeder heb ik nog een doos met borduurgaren gekregen en daar zat ook mooi overloopgaren bij. Nu leek het mij heel mooi om dat hiervoor te gebruiken. Van het stramien dat ik gebruikte voor de kerstkaarten had ik nog veel over en dat vond ik ook leuk om hiervoor te gebruiken. Toen ben ik op vrijdagavond begonnen met borduren en op zondag heb ik de eerste twee slingertjes in elkaar gefreubeld. Ik ben erg tevreden over het resultaat. Zo tevreden, dat ik gelijk ook met blauw begonnen ben. Ik zie wel hoe ik nog verder ga, maar in ieder geval ook met blauw. Het komt allemaal eigenlijk vanwege mijn collega Henny. Zij is binnenkort jarig en wordt 40 jaar. Zij maakt in haar vrije tijd geboorteslingers van stof. Nu leek het mij dus leuk om iets voor haar te maken in de vorm van vlaggetjes. Natuurlijk in combinatie met het borduren. Dat is nu dus gelukt. Lekker en leuk om te doen.

Op de foto’s het patroon, het blauwe halffabricaat en het groene eindproduct.

Met het toestel in de hand kon ik nog mooi even de poes kieken. Is het geen laiverd? 

Ja, Gronings, de schriefwedstried komt er weer aan, maar ik weet niet of ik weer mee doe. Misschien krijg ik nog wat inspiratie na de operatie, maar nu ben ik nog volop bezig met het afwerken van dingen en voorbereidingen treffen voor het grote gebeuren op 20 maart.