Jonge poezen en quakerball

Vorige week maandag waren wij onderweg naar Zeist. We brachten onze dochter met allerlei spullen en wilden een gezellig dagje daar doorbrengen. In de auto liet zij ons een foto zien van twee jonge poezen in het stro. Dit leidde tot het een en ander. 

Vorig jaar is onze Minoes op 13-jarige leeftijd onder een vrachtauto gekomen. Dit heeft ze niet overleeft. Vooralsnog besloten we toen om geen huisdier weer te nemen. Echter ... deze foto deed mij smelten. Ik zei tegen hem of we ons besluit konden heroverwegen om toch weer een huisdier te nemen. "Nee" zei mijn echtgenoot, "als je dit wilt moet je ze alletwee nemen!". Ha, dit had ik niet verwacht, maar het leek mij ontzettend leuk. Hierop besloten wij om twee nieuwe huisbewoners te regelen. 

Sinds een week is de tweeling nu bij ons en ze zijn ontzettend lief, ondeugend en gezellig. Erg grappig om te zien hoe snel ze zich ontwikkelen. Eerst moesten ze het lopen over de gladde vloer leren. Ze waren natuurlijk gewend aan stro. Nu galopperen ze over de vloer alsof ze nooit anders gedaan hebben. 

Hoe gaan ze heten? Ja, dat was vraag twee, want van welk geslacht zijn ze? Een bezoek aan de dierenarts bracht uitsluitsel, een mannetje en een vrouwtje. Allerlei namen vlogen over de app heen en weer. Uiteindelijk besloten we om ze Lodewijk [=oerstrijder] en Nuna [= Koreaans voor zusje] te noemen. Behalve gezellig, is het ook opvoeden geblazen. Maar ja dat weet je als je jonge dieren aanschaft. 

Ondertussen heb ik mijn quakerball afgemaakt. Dit is het resultaat geworden. Het zomerproject is hiermee beëindigd. 

Borduurlint voor de vrede

In april kwam Mayken Geersing van Museum Pakhuis uit Leeuwarden bij de Merkwaardigdag in Nijkerk. Zij had allemaal pakketjes bij zich met daarbij de vraag; "Wie borduurt er mee aan het lint voor de vrede?". Dat leek me wel wat en ik nam een stukje aïdastof mee en na wat googlelen op het woord "VREDE", wist ik al snel wat er op mijn stukje band zou komen. 

Ik zocht en vond drie patroontjes die allen met het thema te maken had. Na even puzzelen begon ik met de zijkantjes en zocht ik de te gebruiken kleuren uit. 

Als eerste borduurde ik de vingers met het algemene vredesteken. Groen, de kleur van de hoop, met rode strepen als de kleur van het bloed. Vervolgens borduurde ik het witte sneeuwklokje; wit = reinheid en het bloemetje als teken van verwachting en hoop. Hierna de cirkel met het internationale teken "Peace" met groene [hoop] en rode [liefde] bloemen en symbolen. Als laatste bedacht ik dat ik het morseteken "v" wilde verwerken. Dit baseerde ik op de Vijfde van Beethoven. Dit werd vaak gebruikt in de Tweede Wereldoorlog. Ik vind het altijd leuk om een stukje muziek te verwerken en dit paste voor mij precies bij het lint van de vrede.  

Het is de bedoeling dat er veel stukjes lint richting Leeuwarden gaan en op de Facebookpagina is te zien dat er al diverse uitvoeringen komen voor het borduurlint voor de vrede. E.e.a. wordt in 2018 tentoongesteld in het museum van Mayken. Leeuwarden is dan culturele hoofdstad van Europa. Op 2 mei 2018 wordt het gehele lint onthuld en is dan te zien in het Museum Pakhuis, Harlingerstraatweg 2b in Leeuwarden. 

Tulpen uit Leek en blazen in Annen

Gisteren hadden we de start van een prachtig weekend qua weer dan. Heerlijke temperaturen zonder regen, waarbij het buiten goed toeven is. 

Sinds anderhalf jaar speel bij het harmonie orkest in Annen en gisteren speelden we bij de Zuidlaardermarktloop in Zuidlaren. Aan de rand van het parcours speelden wij vrolijke melodieën ter opluistering van de hardlopers. Muziek maken is altijd leuk en spannend. Je weet nooit van te voren hoe het helemaal gaat, maar het ging prima. 

Keerzijde van de medaille was dat ik niet naar Nijkerk kon gaan. Daar was van borduurvereniging "Merkwaardig" de ontmoetingsdag met diverse workshops. Dat was dan wel weer jammer, maar je kunt maar op één plek tegelijk zijn en doordat Nijkerk niet naast de deur is, is een combinatie niet mogelijk. 

Voor ons jubileum volgend jaar hadden we in januari allemaal één of meerdere pakketjes meegekregen met de opdracht om daar tulpen mee te gaan maken. De samenstelling van de lapjes en de uitvoering was geheel naar eigen inzicht. Ik vond het leuk om tulpenmotieven in het zwart te gaan borduren. In vroegere jaren waren tulpenbollen heel wat waard en ze zijn bezig geweest om zwarte tulpen te kweken. Ik maakte zwarte tulpenmotieven op het groene borduurstramien. Het zwarte goud. De lapjes heb ik hier al eens laten zien, maar ik had er nog geen tulpen van gemaakt. Omdat bevriende dames uit de beurt wel naar Nijkerk gingen, heb ik mijn tulpen aan hun meegegeven. Maar natuurlijk niet voordat ik er diverse foto's van maakte. 

Ik ben benieuwd wat ze er mee gaan doen op de tentoonstelling volgend jaar. Mijn tulpen uit Leek zijn nu bij de organisatie en ik zie wel wat het gaat worden. 

Suus is geboren en quakerball in wording

Na allerlei hele drukke activiteiten zoals 2 verhuizingen, extra werken, een jubileumconcert en grote opruimwerkzaamheden komt nu het freubelen weer aan bod. Ook weer heel fijn! Onze grote familie is weer uitgebreid en wel met nichtje "Suus". Dat verdient wat mij betreft een eigen gemaakt felicitatiekaartje. Dit is het geworden. 

Ook is er weer aandacht voor de quakerball. Sinds de vakantie was ik er aan begonnen om het in elkaar te zetten, maar de laatste weken was er niets van gekomen. Nu is hier ook weer tijd voor, net als voor het schrijven van een blogbericht. Soms gebeurt er teveel in een mensenleven. Nu zijn we in iets rustiger vaarwater terecht gekomen. 

Aankoop rommelmarkt

Natuurlijk was dat helemaal niet de bedoeling! Toch kon ik de verleiding niet weerstaan. Bij de PKN kerk in Leek is de jaarlijkse rommelmarkt. Je gaat daar wat rondstruinen en dan zie je iets liggen wat je dan toch meeneemt. Dit gaat over het boekje "Souvenir de ma Jeunesse". 

Het boekje bevat een kleurenreproductie van een viereneenhalve meter lange lap met diverse handwerktechnieken, een beschrijving en alle patronen. Voornoemde lap is gemaakt door een mevrouw in 1908.

Omdat we een aantal lappen gezien hadden bij Het naadje van de kous, vond ik dit toch te leuk om te laten liggen. Mooie aankoop en even genieten over de tijd van toen. Tevens is dit nog actueel om te maken omdat dit handwerken gewoon van alle tijden is en blijft. 

Het naadje van de kous

Op de laatste dag van augustus gingen we met vier zussen op pad. Eén keer per jaar hebben we een gezamenlijk uitje met z'n vieren. Dit jaar was Dordrecht onze bestemming. 

Even na negenen vertrokken we met de trein uit Groningen richting Dordrecht. Het uiteindelijke doel was het onderwijsmuseum. Hier is een prachtige tentoonstelling "Van het naadje en de kous". 

Het handwerkonderwijs op de lagere school is hier schitterend verbeeldt. Diverse handwerktechnieken komen aan bod en worden hier getoond. Je doorloopt de tentoonstelling op leeftijd. Dus van eenvoudig tot heel gevorderd. E.e.a. geëtaleerd met de diverse werkjes, heel herkenbaar voor ons allen. 

Onze moeder breide voor iedereen sokken in allerlei kleuren, soorten en maten. Deze kniekousen breide ze meestal in een ecru kleur. Hier dus in het oranje/bruin. 

Naast getoonde werkjes, ook de materialen en de schoolvoorbeelden. Het blijft ten slotte een onderwijsmuseum. 

In de centrale ruimte is er gelegenheid om zelf ook aan de slag te gaan. Daar wij allen kinderen zijn van onze [handwerk]moeder en het handwerken natuurlijk ook geleerd hebben op school, hebben ook wij vieren even gewerkt aan een aanwezig handwerk. Grappig en leuk om even te doen. 

Naast de handwerkles op school is er ook een permanente tentoonstelling van het onderwijs op school door de jaren heen. Ook zeer herkenbaar en leuk om te zien. 

Nadien struinden wij nog wat door Dordrecht en rond kwart voor zeven vertrokken wij, moe maar zeer voldaan, weer richting het Noorden met de trein. Gelukkig zaten we weer in een vierzit zodat we nog mooi door konden praten over van alles en nog wat. 

Voor iedereen een aanrader dit onderwijsmuseum. 

In het normale ritme ...

De vakantie is voorbij en we gaan weer in de normale modus. Alles en iedereen is weer aan het werk en meteen is ook het vakantieweer voorbij. Irma en José houden ons flink bezig en het weer hier is peanuts in vergelijking met wat elders op de wereld gebeurd. 

Dit neemt niet weg dat we prachtige tijden gehad hebben. We waren met vakantie in de omgeving van Florence in het Italiaanse Toscane. Wat een mooi land met boeiende landschappen, mooie steden, snoeperige plaatsjes en uitgestrekte landerijen en bergen. 

Heerlijk.

Al een tijdje dacht ik na over een vakantie borduurproject. Omdat ik regelmatig kijk op Pinterest kwam ik de Quakerball tegen van Jujulik. Het was nog even een puzzeltje om alle patroontjes te downloaden, maar uiteindelijk had ik er 25. Nog even garen gekocht bij de handwerkboetiek en ik kon starten. Heerlijke miniborduurtjes, overzichtelijk en goed te doen in de vakantie. Elke morgen heerlijk borduren onder de Toscaanse zon. Uiteindelijk heb ik de laatste drie nog gemaakt toen ik in Nederland terug was. Hierbij een overzicht van alle lapjes. 

Toen ik er 25 af had, moest ik er toch nog ééntje hebben. Net zo lang gezocht bij Jujulik en toen vond ik een overzichtspagina waar alle patroontjes bij elkaar stonden. Voor wie nog belangstelling heeft volgt hier de url.

http://gallery.ru/watch?a=VX8-i817

Nu moet ik het nog in elkaar zetten en ik dacht, eerst maar even uitproberen met papiertjes want ik wil zeker weten dat het goed komt. 

Ik kan nu aan de slag. Wordt vervolgd...