Nieuw huisdier

Sinds enige dagen hebben we een nieuw huisdier in de tuin. Volgens mij een kraai, volgens anderen een roek of een kauw. Hij, ik denk dat het een hij is ten minste, heeft een zwarte snavel en dat duidt volgens mij op een kraai. In ieder geval hij struint de hele dag door de tuin en zit overal op en bij. Ik vind het een beetje eng zo'n zwarte vogel met zo'n scherpe snavel. 

Laatst zat ik bij de tuintafel te lezen en had ik niet in de gaten dat hij er was. Opeens zat hij naast me op de grond. Ik schrok me wezenloos en slaakte een enorme kreet. De vogel vloog weg en ik hoopte dat dat voldoende was om hem af te schrikken. Maar dat was niet het geval. Hij is ook volstrekt niet benauwd en is benaderbaar tot op enkele meters. Wat ook wat minder is dat hij alles onderschijt. Over witte klodders vogelpoep, bah! Hij is vanzelf gekomen en zal ook wel weer gaan denk ik. Als hij nog langer in ons tuin vertoeft moeten we hem maar gaan benoemen. Zal ik mijn gedachten eens over laten gaan. 

Wat heel aantrekkelijk voor hem is is ons konijn. Minoes is ook vaak in de buurt, maar om ze alledrie te fotograferen is heel lastig. Ondertussen is er ook een buurtkat in het spel om achter de vogel aan te gaan. Zo is er heel wat leven in onze tuin. het blijft boeiend al die dieren. 

foutje ... bedankt

Het pand waarin het archief gevestigd
is, ons voormalig ouderlijk huis.

Ik was zo trots op mijn Visvlietlapje, maar helaas. Ik had het bij mijn moeder op de stoel gezet en terwijl ze zat te breien ontdekte ze een foutje. Er staat "visliet" i.p.v. "visvliet". Nu moet ik een gedeelte uithalen en aanpassen. Nu is dit niet zo'n probleem, maar je weet het vaak wel met rood. Dat laat zo af. Enfin, ik moet het maar proberen en dan zien wat het wordt. Jammer, maar helaas. Ach, zo gaat het soms. Gelukkig zijn er nog oplettende oude ogen die goed zien. Merkwaardig dat je denkt te lezen wat er niet staat. Foutje .... bedankt, beter ten halve gekeerd dan ten hele gedwaald.  Ik pas het aan en dan hoop ik dat het een mooi plekje krijgt in het pand van Stichting Visvliet Archief!

Toch onweer met regen

Om half elf kregen we toch wat verwacht werd.Het begon met donkere luchten en harde wind. Daarna dikke druppels en onweer. Toch viel het mij mee. Er werden hagels verwacht en die hebben we gelukkig niet gehad. Wel 20 mm regen en dat was fijn voor de tuin. Alles is weer lekker opgefrist en kan er weer even tegen. De temperatuur is ook weer gedaald naar normale waarden en dat is ook beter werkbaar. 

Nu ben ik al aan het denken voor een nieuw borduurprojectje. Ik denk dat ik met de maandenlapjes bezig ga. Dat zou vorig jaar al, maar dan komt er toch van alles tussendoor en nu ben ik mooi voorop. Maar ook komen de werkzaamheden voor de nieuwe familiebrief, dus dat is ook weer werk aan de winkel. 

Van alles en nog wat op één de heetste junidagen van 2011

Vandaag was het weer smoorheet. Boven de 35 graden. Terwijl ik dit schrijf is nog steeds 29 graden en ik zit te puffen in huis. Het weerbericht belooft onweer, maar ik weet het nog zo net niet. Misschien vannacht. 

Terwijl wij een schitterende muzikale dag hadden zaterdag is mijn DH naar de fotograaf geweest om onze familiefoto's op te halen. Schitterend is het geworden. We hangen al te pronken aan de muur in de kamer. De spijker moet nog even op een ander plekje, maar dan hebben wij een hele mooie familiefoto aan de muur. 

Op het werk hebben wij een hele lange dakgoot met allemaal dakpannen. Onder deze dakpannen huizen allemaal mussennesten. Nu was ik getuige van het uitvliegen van enkele jonge mussen. Gelukkig had mijn collega een fototoestel en kon ik enkele musjes fotograferen. Wat is de natuur toch prachtig. 

Mijn Visvlietlapje, zoals ik het nu definitief genoemd heb, is af! Eerst vond ik het maar zo zo, maar omdat het patroon niet helemaal matchte met het lapje moest ik zelf wat aanpassingen doen en dingetjes bedenken. Gewassen en gestreken lag ze klaar voor een lijstje. Omdat ik even iets eerder vrij was, kon ik nog even een lijst kopen bij de fotograaf en heb ik het afgemaakt. Het is de bedoeling dat het in het archief van Visvliet komt te hangen. Vandaar ook "Visvlietlapje". 

Ondertussen komt mijn DH binnen met noodweerverhalen. Als je zo op buienradar kijkt lijkt het er wel op. Enfin, we zullen voorzorgsmaatregelen treffen en dan wachten we het af. Zoals het nu is, is het ook geen pretje. Momenteel Wimbledon op sporttv. Ik volg het vanaf de zijlijn, te druk met alles. Maar in het mannenkamp is het alweer spannend. Donderdag belooft een spannende dag te worden. Ook dat wachten we af. 

Morgen komen mijn kwartetten weer thuis en hebben we pleinfeest bij het kinderdagverblijf. 

Zaterdag - muziekdag

Vandaag staat in het teken van de muziek. Vanmiddag jeugdorkestenfestival en vanavond ons zomerconcert. Ik heb er wel zin in. Vanmiddag gaan we spelen in Zuidhorn met het opleidingsorkest. De generale gisteravond ging prima. We vertrekken al om twaalf uur. Na afloop blijf ik daar kijken en luisteren om uiteindelijk de uitslag te vernemen. Dan maken we ons op voor ons concert vanavond. Het is nog een klein vraagje of we het in het bos doen, of dat we in de kerk gaan concerteren. Gezien de weersverwachting denk ik nu dat het in de kerk plaatsvindt. Misschien is het wel droog, maar de temperaturen zijn niet echt hoog. Enfin, zometeen [dit zegt de Miep ook altijd van de Tom Tom] valt de beslissing.

Ondertussen nadert het schoollapje het stadium van voltooiing. Omdat het patroon niet aansluit bij de lap, moet ik wat aanpassingen doen. Van mijn moeder, die altijd veel op rommelmarkten ed. rondstruinde, kreeg ik zo'n mooi klein kartonnetje met verschillende alfabetten. Het leek mij leuk om dit te gebruiken bij het lapje omdat ik de afmetingen moest aanpassen van de letters "visvliet". Leuk om te bedenken hoe ik het lapje ga afmaken. In de rand die nog over is komen in ieder geval vissen. Wordt vervolgd. 

Het boek heb ik uit. Ik bedacht mijzelf waarom ik nu toch zo gecharmeerd was van dit boek. Dit heeft waarschijnlijk te maken met jeugdsentiment. Vroeger verslond ik de boeken van Konsalik. Die zich ook meestal afspeelden in Rusland. Spannende boeken vond ik het altijd. Datzelfde gevoel had ik nu weer even. Een Konsalik-achtig boek. Uiteindelijk meestal een happy end. Zo ook nu.  

Nu moet ik mij gaan klaarmaken voor de acties die gaan komen. Ondertussen nog Frank du Mosch van radio twee op de achtergrond. Dat vind ik een leuk radioprogramma. Radio terwijl je bezig bent. Fijn weekend gewenst!

Het leesvirus slaat toe.

Van het ene boek naar het andere. Ik heb "Het weeskind" uitgelezen en ben direct begonnen in "De laatste vioolklank". Dit is een boek van Jan van Dam en is, volgens de kaft, een meeslepende roman over de tragiek achter het IJzeren Gordijn. Het verhaal speelt zich af in de jaren vóór, tijdens en na de Tweede Wereldoorlog in Duitsland, Polen en Rusland. Je weet ongeveer hoe het verhaal zal gaan, maar toch is het boeiend. Ik lees dus tussen de bedrijven door. Even wat doen, even weer wat lezen.

We zijn net terug van de braderie. Hier staat mijn collega met allerlei leuke zelfgemaakte spullen. Het was een leuke braderie met aardige standhouders. Niet heel standaard en dat is altijd leuk. Ik kocht voor mijn DS twee grote badhanddoeken, voor mijn schoonmoeder een negerpop met slaapogen, voor mijn DH kersen, voor mijn zusje twee prachtige schaapjes en voor mezelf nog een geurzakje en vier kaarten. Dus weer een hele buit voor weinig. Altijd leuk. Zo vind ik zulke markten wel leuk. 

En nu eerst maar weer een stukje lezen ... nee, hoor, ik moet achter eten aan, want we krijgen macaroni en daar moet ik nog vlees voor hebben. Dus eerst zaken en dan weer vermaken. 

Over tot de orde van de dag

Na zo'n heerlijk familieweekend is het weer "arrebeiden" i.p.v. "irrebeiden", zoals wijlen mijn vader altijd zei. Er staat weer van alles op stapel en er moet weer veel geregeld worden. Dus dan gaan we weer over tot de orde van de dag. Per dag stromen de mailtjes binnen zodat er ook weer evenveel mailtjes uit gaan. We hebben nl. a.s. zaterdag een jeugdorkestenfestival en ons jaarlijke bosconcert. Dan weet je het wel. Mijn DH knapt wel op, maar het gaat langzaam. Hij gaat deze week nog niet aan werk, hij moet eerst voldoende aansterken. Mijn napijn van het verwijderen van de verstandskies is bijna over. De buitenkant van de wang is nog behoorlijk gevoelig. Maar er is ook behoorlijk in geropt en gescheurd. 

Van mijn zus kreeg ik een bijzonder bibliotheekboek. "Het weeskind" van John Lahutsky en Alan Philips. Dit gaat over een Russisch jongentje, die een tweede kans kreeg in het Westen. Vanaf zeer jonge leeftijd leeft hij in een deprimerend kindertehuis. Een ware nachtmerrie. Hij brengt hier acht jaar van zijn leven door, door zijn moeder aan zijn lot overgelaten. Er is gebrek aan alles; warmte, liefde, eten, kleding, speelgoed. De kinderen worden vastgebonden en met medicijnen rustig gehouden. Hij weet in het tehuis de aandacht te trekken van een buitenlander en na een enorme campagne wordt Vanya geadopteerd door een vrouw uit Amerika. Diep ontroerend, razend makend maar uiteindelijk een verhaal met een happy end. Heel erg schrijnend als je weet dat er nog veel kinderen aan hun lot worden overgelaten in de kindertehuizen in Rusland en je weet dat er voor hun geen happy end is. Heel intrigerend. Uiteindelijk leeft Vanya als John verder en maakt het nu goed. 

Een bijzonder boek om te lezen!