Randjes

In de vakantie borduurde ik een mooi randje. Hierbij de foto. 

De lap met randjes is verder uitgebreid met een heel persoonlijk tintje. Drie randjes waarin lief en leed, verdriet en vreugde een plek vonden. De randen heb ik zelf ontworpen en bedacht. 

De eerste rand bestaat uit harten en kruizen. Harten vanwege de blijde gebeurtenissen in de afgelopen maanden. Vreugde met in de harten V's voor vreugde hierover. Erboven en eronder een kruis met de gedachte aan een 'L' voor Leed. Aan het zware dat er vooral ook is in het leven. 

Bij het volgende randje de letters 'Y' en 'H', voor de voor ons bekende namen in de familie. In verschillende richtingen geplaatst. 

Het laatste randje is er eentje met klavertjes. Deze staan symbool voor geluk, hoop, vertrouwen en liefde. De vier blaadjes van het klavertje vier vertegenwoordigen deze betekenissen. Maar ook voor de vier natuurelementen [aarde, vuur, lucht en water] én de vier windstreken. Vanwege de zeldzaamheid van het plantje met vier blaadjes en de symbolische waarde van het getal vier, wordt het al eeuwenlang beschouwd als een krachtige geluksbrenger. Maar met mijn borduurnaald kan ik alles borduren wat ik wil, dus zo de klavervier nog krachtiger maken door de veelheid ervan. Ook kun je er nog weer de letters 'L' en 'V' in zien. 

Ten slotte een toevalligheid vanwege het kleurverloop blauw en rood. Blauw voor trouw  💙 en rood voor de liefde  ❤️. Alles hangt immers met elkaar samen. 

Familiequiltje

Sinds 2011 ben ik bezig met blogberichten. Hier dacht ik aan toen ik foto's zag die ik in 2010 gemaakt had. Ik kwam toen foto's tegen van een familiequilt die we als familie, samen gemaakt hebben.

Mijn zus en zwager waren destijds, in 2010, 25 jaar getrouwd en we hadden de gewoonte om dan iets voor het jubilerende paar te maken. Deze keer was dat een quiltje met daarop allerlei taferelen die te maken hadden met hun leven.

Zij hebben/hadden als hobby het houden van schapen. In de herfst kwamen de schapen in de grote schuur die bij hun huis is. In het voorjaar was het dan de kraamkamer voor de lammetjes. Vaak gingen we daar even heen met de kinderen om te kijken bij het dierenspul.  Mijn zus heeft ook een hele verzameling met schapen, zoals beeldjes, serviezen, afbeeldingen, kortom heel veel objecten. De schapen zijn allemaal verkocht maar de verzameling bestaat nog wel en ook de samengestelde familiequilt is er ook nog.

Per gezin konden er lapjes gemaakt worden en mijn andere zus en ik hebben ze allemaal aan elkaar gefabriceerd. Alle lapjes hadden dus betrekking op het leven dat ze samen hadden. Zo leuk welke eigen interpretatie aan de lapjes gegeven wordt. Uiteraard zijn er veel schapen en lammetjes te zien.

Voor het hart van de lap, heb ik een schaap gefabriceerd. De jaartallen en de namen moesten er op komen. Ook heb ik nog speciale stofjes met schaapjes erop gekocht. Uiteraard moest er ook blauw in verwerkt worden, want blauw is haar lievelingskleur. 

Als je  de foto's weer terug ziet word je weer blij. Dat we dat toen met elkaar gedaan hebben was superleuk. Ook vond ik het leuk om dit te laten zien. Helemaal nu de familiebanden nog steviger aangeknoopt worden. Gezien het verdriet, naast de vreugde, die er ook is. Dierbare herinneringen... 

 

Poezen 8 jaar, rommelmarkt, open monumentendag en baby geboren

Onze poezen zijn 8 jaar geworden. Ik had vorig jaar een '8' gemaakt en die combineerde ik met een foto van de jarige sch[k]atjes!

Zo een keer in het jaar is het rommelmarkt bij de kerk in Leek. Dat is altijd een prachtige rommelmarkt en supergezellig. Omdat ik ook al bijna 40 jaar in het dorp Leek woon, ben ik daar ook al vaak geweest. Dan ken je dus ook veel Leeksters die je soms onlangs zag en soms al jaren geleden. Zo ook gisteren, zaterdag. Omdat ik al veel heb, schaf ik niet zoveel aan, maar dit schattige portemonneetje kon ik toch niet laten liggen. Voor 10 cent was ik de nieuwe eigenaar. 

Ook was het open monumentendag en 's middags zijn we naar de Cazemierboerderij in Tolbert geweest. Dat is een dorpshuis, maar ook een museum. Deze keer was het thema 'wie wat bewaart heeft wat'. Welnu, dat slaat ook op onze familie dus leek het ons leuk om te gaan kijken.

De tentoonstelling was erg leuk om te zien. Veel tractoren, auto's en kinderserviesjes. Maar ook een tocht naar ons familieverleden. Er was naaigerei m.b.t. breien. Een herinnering aan mijn moeder. Diverse gebreide sokken waren er te zien en precies zoals zij deed, werden er enkele getoond in klompjes. Mijn moeder breide dan ook kniekousen en deze kregen alle kleinkinderen dan ook in klompjes.

Op de bovenste etage waren heel veel duimstokken te zien. Een verzameling waar je u tegen zegt. Korte, lange, kleine, grote, allerlei meetinstrumenten. Een herinnering aan mijn vader, die vroeger timmerman was en in een zijvakje van zijn broek een duimstok droeg. Prachtig om te zien. De expositie was voor het laatst en alles werd opgeruimd. Ook de eigenaar van de duimstokken spraken wij. Onlangs gaven wij onze zoon een duimstok met de naam 'Jasper' erop. Deze man vertelde ons dat de fabriek Jasper heet. Hoe toevallig is dat nu weer! En mijn vader gebruikte de duimstok bij alles wat hij gemaakt heeft, en dat is nogal wat!

Toen we naar de uitgang liepen zag ik nog een Singer naaimachine met daarnaast enkele Marions. Hét zelf-maak-naai-blad van mijn moeder. Wat heeft ze hier veel uit gemaakt voor ons. Leuke herinneringen komen dan boven drijven.

Het babyborduren is zo nu en dan aan de orde. Er is een jongetje geboren in Korea. Een neefje van onze kleindochter. Binnenkort gaat ze met haar vader en moeder op bezoek in Korea. Dan moet er even een Nederlands borduurtje mee in de koffer. Ik zocht en vond iets op Pinterest. E.e.a. combineer ik dan, ik bedenk er iets bij en dan heb je een schattig leuk presentje. In de opening Borduurde ik zijn Koreaanse naam.

Een mooi weekend met van alles te doen!

 

Heerlijk lezen

Momenteel ben ik veel in de leesstemming. Heerlijk lezen en je verliezen in mooie boeken.

In de vakantie was ik begonnen in het boek van Lars Mytting, 'de Zusterklokken'. Het begin van het verhaal speelt zich af in Noorwegen zo rond 1830. Het is mythisch en de omstandigheden zijn bar te noemen. Het gaat over een tweeling die in het verleden prachtig kon weven. N.a.v. hun dood heeft de vader twee kerkklokken laten maken die in een staafkerk komen te hangen. Door een toeval, vooropgezet door de schrijver natuurlijk, krijgt het verhaal een buitenlandse wending gedurende het verhaal in deel een, die later heel belangrijk blijkt. 

Aanvankelijk moest ik wel even in het verhaal komen. Soms is het wat vreemd geschreven, maar later kom je er dan achter waarom dat is. Het eindigt ook wat apart, maar dan kom ik er achter dat dit boek het eerste deel is van een trilogie.

 

Ik heb deel 2 en 3 besteld bij de bibliotheek en die waren er ook al snel. Dus mooi verder met de verhalen. Het tweede deel het 'het Zustertapijt' en deel drie 'de Hellenacht' borduren verder en gaan terug naar de basis, de weefsels van de zussen, klokken en de staafkerk en alles wat ermee samenhangt. 

Het volgende leesboek dat ik erg mooi vond om te lezen is van Glendy Vanderah. Het heet 'Waar het woud de sterren raakt'. Het is haar debuutroman, geschreven in 2019 en het is hartverwarmend. Mooi om te lezen hoe het verhaal zich ontwikkelt. Ik vind de titel al erg mooi. Je kunt je er van alles bij voorstellen. Uiteindelijk is de aanleiding wel erg wrang én pittig, maar de manier waarop het beschreven is en hoe het eindigt maakt dat je ermee kunt leven. 

Op de voorkant staat 'Dit is een ongelooflijk origineel, vindingrijk en wonderbaarlijk verhaal'. En dat is het. 

Momenteel is er op mijn werk een goed doel waar we geld voor inzamelen. De stichting heet 'Het vergeten kind'. Hier moest ik meteen aan denken toen ik het laatste gedeelte las. 

Er is al een vervolg geschreven, maar dat is nog niet in de bibliotheek. Maar ook dat spreekt al tot de verbeelding, 'The light through the leaves'. Als ik nog even verder struin op het internet is er ook al een derde boek van haar 'The oceanography of the moon'. Ik moet het nog maar even afwachten wanneer er een vertaling komt en wanneer het in de bibliotheek komt. 

Draaiorgels

In onze woonplaats is dit jaar heel veel te doen. Veel wat te maken heeft met het 500-jarige bestaan van Borg Nienoord. 

Langs de kant van de weg zie je dan borden met daarop evenementen. Zo ook het draaiorgelfestival op zondag 25 augustus. Een draaiorgel is een automatisch spelend orgel waarbij het geluid uit de pijpen komt. Hiernaast zijn er ook vaak elementen van slagwerk te zien. Vroeger werd er ook met de hand gedraaid, tegenwoordig gaat het, vooral bij de grotere orgels, automatisch. 

Ze kwamen overal vandaan, zelfs eentje uit Berlijn. 

E.e.a. vond plaats op het borgenterrein. In het begin van de middag gingen we kijken. Het was daar gezellig druk. Er waren veel mensen op de been om te kijken en te luisteren. De orgels waren prachtig opgesteld en zaten elkaar dus niet in de weg. Er waren 10 draaiorgels te zien en te horen. Op de prachtige kleurrijke orgels is veel te zien. Ornamenten, florale elementen, vaak een aantal figuren zoals een dirigent en muzikanten en uiteraard de naam van het orgel en/of de plaats waar deze vandaan komt. De deuntjes zijn overwegend zeer luid en betreft veelal bekende liedjes. Bij verschillende orgels maakte ik foto's van de vrouwelijke muzikanten en van leuke ornamenten. Ik maakte hier collages van. 

We fietsten langs alle orgels en kwamen uiteraard diverse bekenden tegen. Gezellig. Vanwege het goede weer ook was het een geslaagd evenement en het zorgde voor veel reuring, zowel qua geluid als het op de been brengen van veel mensen. Het was ook leuk om te zien zo op het mooie borgterrein. 

Zand

De laatste vakantiedagen brengen we veel buitenshuis door. We brachten een bezoek aan Aqua Zoo in Leeuwarden. Vroeger heette het Otterpark Aqua Lutra. Toen ging het nog vooral over otters en dat ze beschermd en in stand gehouden moesten worden. Ik spreek dan over de negentiger jaren van de vorige eeuw. Ons bezoek aan de dierentuin had deze keer voornamelijk te maken met ZAND.

Dit was te zien bij de entree

Manlief had ergens gelezen dat er hier zandsculpturen te zien waren. En dat vinden wij altijd erg leuk. Deze keer ging het dus over dieren van zand in de zoo. We wisten niet wat verwachten konden, alleen dat het met dieren te maken had. 

Maar de zoo van destijds is volledig verandert in een dierentuin. Heel veel dieren hebben we gezien met de daarbij behorende sculpturen. Zo verrassend en erg mooi gemaakt. Helemaal als je bedenkt dat de beelden al in april gemaakt zijn. 23 augustus was een van de laatste dagen voordat ze afgebroken gaan worden. Zo nu en dan miste er een oor of een stukje staart, maar over het algemeen waren de uit het zand gesneden dieren in een fantastische conditie. Een lust voor het oog en met grappige accenten. 

Naast de zandsculpturen zagen we in het mooi aangelegde park ook veel dieren. Te zien in verschillende thema's in een zo natuurlijk mogelijke overwegend groene en natte omgeving. Maar het blijft een kunstmatige omgeving natuurlijk, want ze kunnen niet zelf jagen uiteraard. Ik kiekte er een paar die ik erg leuk vond en die over het algemeen ook nog relatief veel vrijheid genoten. 

Een mooi park met prachtige zandsculpturen. Ik eindig, uiteraard zou ik zeggen, met twee zanderige Gg's!

Vakantie, Varen, Fietsen en Vrij zijn

Het is voor ons beiden nog Vakantie. Naast de dagelijkse bezigheden tijd voor uitjes.

Ik had gelezen over de Dollard fietsroute. Ik keek, onderzocht het en het leek ons leuk om te gaan doen. Het was nog even lastig om de boottocht te boeken. Deze vaart nl. op woensdag, vrijdag en zaterdag. Bovendien is de Duitse website ingericht vanuit Duitsland. Maar de aanhouder wint en we stappen op aan boord van de, hoe kan het ook anders, De Dollard.

Eerst rijd je naar Delfzijl. Hier stap je op de boot, met je fiets. Vervolgens Vaar je naar Emden en Ditzum over de woeilige baren. Hier stap je op de Fiets en rijd je via de kustlijn terug naar Delfzijl. Onderweg kom je niet heel veel tegen, maar de rust, de wind, de zon, het landschap, het water; dat zijn soms de dingen die je nodig hebt om je hoofd leeg te maken. 

De bordjes geven duidelijk aan waar je langs moet. 

Onderweg zagen we een kunstwerk van Arie Berculin. In 1987 kwam er een dijkverhoging en dit was de aanleiding om het werk "Hongerige Wolf" te maken. Het bestaat uit rechtopstaande zandzuigerbuizen. Deze buizen werden gebruikt tijdens de werkzaamheden van de dijkverhoging. 

De Hongerige Wolf is ook een Festival, een gehucht, een motorgemaal en vaak ook de naam van een restaurant. Maar hier https://www.landschapoldambt.nl/iconisch-beeld-hongerige-wolf-in-de-cc-polder/ staat te lezen hoe het beeld ontstaan en bedoelt is. 

De fietsroute leidt langs en over de dijk. Links land en rechts water. Constant in beweging en constant een ander beeld voor ogen. 

Bij 'Nieuwe Statenzijl' passeren we de grens. Vanaf hier is het nog 27 kilometer naar Delfzijl. Na het groen en het blauw komt de overwegend grijze kustlijn van Delfzijl steeds meer in beeld vanwege de industrie. Enorme, overwegend grijze fabrieken en gigantische sissende en enorm lange pijpleidingen situeren zich naast het fietspad. De tegenstelling kan niet groter zijn. 

Onderweg hebben we een heerlijke stop bij  'Theetied' in het pittoreske mooie dorpje Termuntenzijl. We zaten fijn in een tuin bij het water. We mochten in Vrijheid samen genieten van heerlijke Versnaperingen. 

Ons vervoermiddel op vier wielen staat in Delfzijl en samen keren we huiswaarts. Moe, Rozig én Voldaan!