Familieweekend in Holsloot

Vanaf vrijdagavond hebben we met de hele familie een weekend in Holsloot achter Emmen. Een grote boerderij waar we met z'n allen vertoeven.  

 Lekker bijpraten, gezellig samen dingen doen, kortom allemaal familiedingen. Tassen met kranten worden meegenomen plus een auto vol boodschappen en koffers, slaapzakken ed. In de loop van het weekend is er de komende en gaande vrouw en man. Heel leuk. Op zaterdagmiddag doen we meestal iets met verschillende groepen. Een aantal is deze keer naar de dierentuin geweest. Ik ben zelf met een aantal familieleden Emmen in geweest. Leuk winkelcentrum hebben ze hier. Natuurlijk hebben we allemaal iets gekocht. Opruiming is het en dan weet je het wel. Vanavond hebben we lekker gegeten en gaan we lekker theedrinken, praten, een kaartje leggen enz. Gelukkig hebben we redelijk goed weer, dus kunnen we zo nu en dan ook mooi buiten zijn. 

Ik heb nog steeds wel last van mijn verstandskies, maar het is nu draaglijk en niet pijnlijk meer, alleen als je er aan komt dan doet het zeer. Gelukkig heb ik het ergste achter de rug. We weten ook wat mijn DH heeft. Hij heeft een bacterie, campylobacter, die afkomstig is uit de bio-industrie en goed te behandelen is met een antibioticum. Hij knapte gelijk op. Gelukkig, want er is niets aan als je niet lekker bent. 

Ook mijn Munstertuch is mee, zodat ik nog even een paar steekjes gedaan heb. Daar kun je ook in zo'n weekend niet zonder. Mijn moeder breit nog steeds. Dit heeft ze ook mee. Vaak breit ze sokken [wat ik niet kan] en 

lapjes voor dekens voor Roemenië. Ook kleedt ze poppen aan en doet ze nog allerlei andere handwerkjes. Ik heb het niet van een vreemde. Tot freubels!

Vreemd Pinksterweekend in de lappenmand

We hebben een heel vreemd weekend achter de rug. Alle plannen zijn in het water gevallen. We zouden druk bezig met de verhuizing van spullen zaterdag, toen mijn DH meldde dat hij zich helemaal niet prettig voelde. Wel, dat gebeurd wel eens vaker, dus dan schortten we de werkzaamheden op. Maar in de loop van de middag werd hij steeds beroerder en dat werd eigenlijk steeds erger. Enorme buikpijn en krampen en aldoor naar de wc. Ach een buikgriepje denk je dan. Maar het ging gewoon niet meer over en hij viel zienderogen af. Je zit dan met het feit dat je in weekend zit en denkt, ach het gaat wel weer over. Maar het ging wel ietsjes beter, maar zijn ontlasting bleef niet goed. Uiteindelijk is het nu opgestuurd naar het lab om nader te worden onderzocht. Ondertussen is mijn DH erg verzwakt en is zeven kilo afgevallen in vier dagen. Dat is natuurlijk veel te veel. Vanavond heeft hij voor het eerst weer iets gegeten en tot dusver lijkt het goed te gaan. Dus, niet fijn. 

Ondertussen moesten we vanmorgen voor controle naar de tandarts. Mijn DH kon natuurlijk niet mee, dus ik moest er alleen op af. Ik houd helemaal niet van tandartsbezoeken, maar afijn, het is voor het goede doel. In de stoel bleek eigenlijk dat alles OK was, alleen zat er een gaatje bij de verstandskies rechtsonder. Aan mij de keuze, er uit, of nog even laten zitten met misschien later de vervelende gevolgen. Ik besloot tot het eerste. Je wordt gelukkig verdoofd, maar toen de tandarts deel één verwijderd had, gelukkig wel het grootste gedeelte, bleek er nog een stuk wortel vast te zitten. Dit komt omdat de wortels er scheef inzitten. Ik had al visioenen van naar het ziekenhuis, maar dat was nog niet aan de orde. Na een kwartier gewrikt te hebben in mijn kaak, werd besloten er een ervarener tandarts bij te halen. Er moest nog twee keer verdoving bij en na nog een kwartier kwam het sein "brand meester", in dit geval, gelukt. Ik had het ergste in de stoel weer gehad. 

Daarna kwamen de naald en draad er nog aan te pas. Ik dacht natuurlijk aan mijn rode schoollapje, maar de draad was wit, de naald medisch en mijn tandvlees het lapje, jammer genoeg. 
Na afloop meldde ik aan het aanwezige tandartspersoneel mijn gedachtenspinsel: "Hij was wel diepgeworteld hè?" De tandarts kon er wel om lachen. 
Gelukkig hoefde ik niet te werken, maar ik had me mijn vrije dag wel ietsjes anders voorgesteld. In totaal heb ik vier paracetamol gehad en daarmee is de pijn te verdragen. Natuurlijk ben je bekaf van alle doorstane emoties, zowel van mezelf, het tandartsenbezoek en de ziekte van mijn DH. Ik hoop vannacht op een goede ongestoorde nachtrust en hoop morgen weer wat op verhaal te zijn. Je maakt je ook zorgen over je echtgenoot. Hoe loopt het af en is het een virus of een bacterie die huishoudt in zijn darmen? Vrijdag hopen we uitslag te krijgen. Maar ik geloof dat het al weer ietsjes beter gaat, welnu, dat moet eigenlijk ook want anders komt het niet goed met de gezondheid. 

Ik ben nog wel naar het parkeren geweest voor de Pinkstermarkt. Dat is geweldig verlopen. We hadden redelijk weer en heel veel auto's. Dus de clubkas is weer goed gespekt. Dat moet ook in deze tijd van bezuinigingen. Want muziek moet blijven, voor OUD én JONG. 

Ondertussen is onze DD ook weer thuis met heel veel verhalen en veel was. Ach, zo blijf je bezig. 

Bijna vergane glorie en nieuw project

De pioenroos is bijna uitgebloeid. De laatste knoppen komen net tot volle bloei, maar de meeste bloemen laten hun bloemblaadjes vallen. Het was een aardigheid om dit van dag tot dag te volgen, maar nu is het bijna gebeurd. Nog een laatste foto en dan maar weer wachten tot het volgende jaar. 

Nu de harten af zijn, is het tijd voor iets nieuws. Bij mijn moeder in de oudheidkamer in Visvliet hangt een borduurwerk van een mevrouw uit Enumatil. Dit is mooi, erg mooi, maar er moet natuurlijk ook iets hangen van een oud inwoner. Nu vond ik een mooi patroontje bij Sylvia, ik kocht schoollapjes bij Jookies en het garen bij de Handwerkboetiek in de nieuwe winkel in Roden. Even een foto en dan kan er gestart worden.

We hebben niet zo heel veel op het programma dit weekend. Morgenmiddag naar mijn zwager en maandag hebben we de autostalling van de muziekvereniging. We parkeren dan auto's voor een geldbedrag en dan kunnen we de clubkas spekken. Een mooie actie dus. Wel zijn mijn DS en ik touw van 's morgens 9 tot 's middags 1. Voor het goede doel! Dochterlief vertoeft in de Marnwerwaard voor het Noorderlijk PinksterKamp. 

Daar zal ze het wel weer geweldig naar de zin hebben. De verhalen horen we weer vanaf dinsdag als ze er weer is. Voor haar dus geen Pinksterkermis en Pinkstermarkt. Ik denk ook dat ze liever bij die andere activiteit is tijdens Pinksteren. 

Rest mij nog de lezers een fijn Pinksterweekend te wensen! Adios. 

De drie harten zijn gereed

Vanmiddag heb ik de stoute schoenen aangetrokken en heb ik de harten afgemaakt. Ik weet niet waarom dat zo lang moest duren. Waarschijnlijk omdat ik bang ben dat het niet wordt zoals ik wil. Bij het maken van een eerdere versie [een herfsthart] had ik al geleerd om iets meer ruimte om het geborduurde te nemen, zodat dat goed is. Het resultaat is naar mijn zin! Ik had dus drie harten gemaakt waarvan één in spiegelbeeld.  Nu nog zien welke ik wil houden. Ik denk haast de grootste. Alhoewel de kleinere ook snoezig zijn. 

Zo, nu eerst een kopje thee en dan maar eens kijken of ik nog wat geluid uit mijn euphonium krijg, want dat is ook alweer een tijdje geleden. Binnenkort hebben we een concert en dan moeten we wel beslagen ten ijs komen nietwaar? 

De eerste vogel is uitgevlogen

Zondagavond hebben we DS naar Leeuwarden gebracht. We hadden nog redelijk veel spullen in de auto en we hebben hem als gezin weggebracht. Hij heeft het prima voor elkaar en heeft het daar waarschijnlijk goed naar de zin. Vanavond is hij al weer even thuis geweest want hij heeft op dinsdag trompetles en koor. Omdat er iemand uit onze woonplaats werkt in de Friese hoofdstad kan hij meerijden en weer terug met iemand van koor. Dus dat is prima geregeld. Het is voor mij nog wel een wat vreemd gevoel. Meestal komt hij na koor thuis en dan babbelen we nog wat, maar nu dus niet. Ik heb niet veel tijd om er bij stil te staan deze week, want ik heb het vreselijk druk met van alles en nog wat. Elke avond weg voor een vergadering of repetitie en overdag ook van alles regelen. Misschien moet het wel zo zijn. Gelukkig is onze DD nog wel thuis. Van haar krijg ik nu allemaal scoutingverhalen want momenteel gaat ze elk weekend op kamp. A.s. weekend op NPK in de Marnerwaard. Maar dan is DS al weer thuis, zo is er steeds iemand. Gezellig. 

Gelukkig heb ik mijn boek gistermorgen uitgelezen. Boeiend was het. Het was "De Ierse tuin" van Tara Heavey. Een aantal mensen dat elkaar niet kent, beginnen met het opknappen van een verwaarloosde tuin. Gaandeweg hoor je de verhalen van de vier hoofdrolspelers. Wel allemaal dramatisch, maar is dat in het huidige leven ook niet zo? Volgens de Sunday Independant "een geweldig verhaal met charmante karakters". In ieder geval heerlijk ter ontspanning als je leeft in spannende tijden. 

Via een blog heb ik schoollapjes gekocht om te gaan borduren. Een leuk patroon haalde ik weer van een ander blog, zodat ik binnenkort weer aan een nieuw borduurproject begin. Het proces zal hier te volgen zijn. Maar eerst ga ik de harten nog in elkaar freubelen, want die liggen al even te wachten op vervaardiging. 

P.s. vind je de klok niet beeldig? Ook al weer gespot op het internet!

En ik kan alle klokken weer horen in het hele huis, want mijn oren werken weer up to date. Heerlijk weer na al die wazige stilte. 

Na drie intensieve opnamedagen weer "at home"

De afgelopen dagen zijn we in Duitsland geweest voor opnames. We hadden goede dagen en prachtige opnamesessies. Het was prachtig weer zodat we in de pauzes lekker buiten konden genieten van de zon en warme temperaturen. Als je dan eerst weer thuiskomt moet je even je draai weer vinden. Toen we weggingen was de afvoer verstopt en de rioolreinigingsservice zou vrijdag komen. Gelukkig zijn ze ook geweest, maar de hele inhoud van de keukenkastjes stond nog hinter en twinter door het huis. Maar de afvoer doet het weer dus even opruimen en alles is weer klaar. 

Mijn beide oren zitten potdicht, dus alles beleef ik vanuit een waas. Gelukkig komt daar morgen een einde aan want dan worden ze uitgespoten. Ik weet nu weer wat het is om doof te zijn. Je hoort alles half en/of helemaal niet. Ik hoor de klok bijvoorbeeld niet meer tikken. Gisteravond keek ik op de klok en ik zag dat het kwart voor elf was. Normaal gesproken tijd om te gaan slapen. Kwam ik boven, stond de wekkerradio op 22.25 u. Blijkt nu dat de klok stil stond. Normaal gesproken hoor ik dat, maar nu dus niet. Ik heb dus een goede en lange nachtrust gehad. Dees ellenden gaan vollenden, morgen om half twaalf. 

Maar eerst nog even de tennisfinale op Roland Garros tussen Federer en Nadal. Voor mij een complete verrassing dat eerstgenoemde won van Djokovic. Ik las het in het hotel toen ik even op internet was. Spannend wordt het. 

Ook in het hotel werd ik even helemaal ontroerd. Hoe het kan, Joost mag het weten, maar altijd als ik een koekoek hoor heb ik dat. Ik was even alleen op de hotelkamer en door het raam kon ik uitkijken over de landerijen. Meestal gelijk doe ik het raam open voor frisse lucht en toen hoorde ik tot mijn verbazing de koekoek. Altijd spannend en bijzonder. Het gekoekoek hield even aan en toen werd het stil. Waar ik nog meer een koekoek hoorde was altijd bij het Leekstermeer. Als wij in het vroege voorjaar de zeilboot te water lieten hoorden wij vaak een koekoek roepen. Nooit in levende lijve gezien, wel vaak gehoord. 

Er was eens ...

Er was eens een pioenroos. Hij stond in een tuin in Lutjegast. De eigenares van deze bloem was een mevrouw wiens zoon [mijn vader] ging trouwen met mijn moeder. Ze kregen een huisje met een tuintje en toen leek het mijn oma leuk om mijn moeder een stuk van deze pioenroos te geven. Dit is gebeurd. We schrijven het jaar 1952. Tijdens hun huwelijk zijn mijn vader en moeder ongeveer zes keer verhuisd. Elke keer dat zij gingen verhuizen, verhuisde de pioenroos mee. De laatste keer was in 1979. Toen ik trouwde kreeg ik van mijn moeder weer een stukje van deze pioenroos. Dit is nu de pioenroos die op de foto staat, in volle bloei te pronken met 58 bloemen en knoppen. Je begrijpt natuurlijk wel dat ik reuzetrots ben op deze bloem die al zo oud is. De knoppen hangen van zwaarte volledig naar beneden en vanuit de kamer heb ik volledig zicht op deze bloemen. Schitterend voor deze tijd van het jaar. Vooral als je de geschiedenis weet. Toen ik mijn moeder vertelde van de vele bloeiende bloemen zei ze tegen mij: "O, ja, dat is die pioen die ik vroeger van Opoe kreeg!"